Acupunctuur heeft niets met genezen uit te staan

Aanleding het media column "Acupunctuur heeft niets met genezen uit te staan" van de hand van dr.O.M. de Vaal, endocrinoloog te Amsterdam, verschenen in het Parool van 19 december 1974. Daarin werd onder andere het volgende gesteld:

Wat te verwachten was is gebeurd. Er is in Nederland een heelkundige ingreep verricht met acupunctuur als verdovende methode. De patiente zelf zou er op gestaan hebben om zo te worden geholpen en niet met de gebruikelijke methode van anesthesie zoals die dagelijks honderden malen in Nederlandse ziekenhuizen wordt gegeven. Daartoe moest een arts die niet de Nederlandse bevoegdheid had, ingeschakeld worden....

We weten na zoveel jaren van studie over het wezen van acupunctuur en met zoveel beschrijvingen van medisch gecontroleerde waarnemingen uit alle werelddelen dat acupunctuur als methode op zich zelf niets betekent.....

Kort samengevat: wat men met acupunctuur kan, kan men met andere methoden ook. Het is gewoon oude Chinese wijn in moderene plastic zakken voor een bijzonder klein gebied, dat van suggestie. Niets is zo makkelijk onder suggestie te brengen als het voelen van pijn - de rest valt daarbij in het niet. Meer kan acupunctuur niet.

Reactie van Kho HG, verschenen in het Parool van 31 december 1974 onder het rubriek: Maar Meneer .......:

In 1972 werd in Nederland voor het eerst een film over akupunktuur-verdoving op de televisie vertoond. In aansluiting daarop heeft een hoofdstedelijke internist* een poging ondernomen die in de film duidelijk getoonde feiten naast zich neer te leggen. Zo zou de film een montage zijn van momentopnamen, tevoren zou een pijnstillend middel toegediend zijn, de de Chinezen zouden een hogere pijndrempel hebben door de lange geschiedenis met opium. Bovendien zou de akupunktuur-verdoving niet buiten de Volks Republiek China toegepast kunnen worden, omdat de Chinezen nu eenmaal "anders zijn" zowel wat hun psychische en psychologische gesteldheid als hun overtuiging betreft. De betrokken internist, die er zich ook over verbaasst dat zelfs in de Volks Republiek China dezelfde moderne operatie-technieken worden toegepast als hier, ziet blijkbaar zijn medische wereld ineenstorten. Ditzelfde geldt kennelijk ook voor dr. de Vaal, gezien zijn uitlatingen in uw krant van 19 december j.l.

Uit zijn column blijkt dat hij in het geheel niet op de hoogte is van de akupunktuur. Buiten de Volks Republiek China wordt de akupunktuur-verdoving zowel in de Verenigde Staten als in verscheidene Westeuropese klinieken zoals in Wenen, Parijs, Marseille, Turijn en Londen toegepast. Daar zijn noch de patienten noch de akupunkteurs van Chinese herkomst.

Waarop berust nu dr de Vaal's bewering dat "We na zoveel jaren van studie over het wezen van de akupunktuur en met zoveel beschrijvingen van medisch gecontroleerde waarnemingen uit alle werelddelen weten, dat akupunktuur als methode op zich zelf niets betekent?" Heeft hij de moeite genomen om ook maar iets te weten te komen over hetgeen er in de akupunktuur-klinieken in West Europa gedaan wordt?

Al in 1966 heeft Kellner, hoogleraar aan de Universiteit van Wenen, op grond van meer dan tienduizend huiddoorsneden microscopisch aangetoond, dat de akupunktuurpunten een bijzondere histologische opbouw hebben. De longarts Bergsmann heeft in zijn studie aangetoond, dat de akupunktuurbehandeling bij - door tb bacillen veroorzaakte - holten in de longen, die resistent zijn tegen medicamenteuze behandeling wel degelijk verbetering gaf. Zelfs de talrijke wetenschappelijke publicaties  - over de akupunktuur methode, zoals toegepast bij de behandeling van neuralgieen (zenuwpijnen), gestaafd met westerse parameters -  konden dr. de Vaal niet overtuigen. De Vaal moet er zich eerder schamen voor het feit, dat de eerste operatie onder akupunktuur-verdoving in Nederland verricht moet worden door een buitenlandse arts. Immers, tot nu is niemand van zijn Nederlandse collegae in staat gebleken de akupunktuurverdoving, die hij bestempelt als "naaldprikkerij" toe te passen.

Gelukkig maar, dat de geleerden, die tot de Vaal's groep behoren, een minderheid zijn. Reeds in 1683 beschrijft de Nederlandse chirurg Ten Rhyne in zijn proefschrift  "Dissertatio de Arthritide" de akupunktuur als geneeswijze, daarmee introduceerde hij het woord "akupunktuur" dat in de Volks Republiek China Chen Chiu heet. Sinds 1973 kent Nederland de "Nederlandse Artsen Akupunktuur Vereniging" onder de voorzitterschap van de huisarts Hoekstra.

"Niets is zo makkelijk onder suggestie te brengen als het voelen van pijn", aldus de Vaal. Dit zou waar kunnen zijn, maar het is erger pijn te hebben en te ervaren. Wanneer de patient van zijn (chronische) pijn afgeholpen kan worden door akupunktuurbehandeling, moet men dan - alvorens deze toe te passen - wachten tot de werking ervan wetenschappelijk verklaard is?

Ook in de westerse geneeskunde worden methoden geaccepteerd en toegepast die een wetenschappelijke verklaring missen. Kennelijk ontgaat aan De Vaal, dat ook de westerse geneeskunde uit empirische feiten geboren is. Zo is de wetenschappelijke verklaring van de werking van het anti-virusmiddel amantadine HCl, toegepast bij de behandeling van de ziekte van Parkinson, nog niet geheel bekend, evenmin als de werking van de bekende pijnstiller aspirine. En terecht, immers het belang van de patient staat voor op.

De Vaal gaat wel erg ver, wanneer hij beweert, dat "geen enkel geval van merkbare biologische invloed of genezing beschreven is". Het is toch al lang bekend dat de akupunktuurpunten op de huid een geringere electrische weerstand hebben ten opzichte van andere punten op de huid. Dit is aanleiding geweest de punktoskoop te ontwikkelen; een apparaat dat de juiste akupunktuur-punten opspoort en door een licht- of geluidssignaal weergeeft.

De akupunktuur moet beschouwd worden als gelijkwaardig aan de westerse geneeskunde, en de akupunktuur-verdoving als een aanwinst daarvan. Niemand zegt, dat het de methode is om de gewone verdoving te vervangen. Niemand ook zegt, dat de akupunktuur een soort panacea is, die alle ziekten kan genezen. Beide methoden - de westerse geneeskunde en de akupunktuur - kennen hun eigen beperkingen. Wij zullen dan ook moeten streven naar een combinatie van beide.

Aantekening: hoofdstedelijke internist* = dr.J.Stork. De internist paste, tot ieders verbazing, acupunctuur als geneeswijze later veelvuldig toe in zijn eigen praktijk.