Artsen leren omgaan met alternatieve behandelwijzen

Aanleiding: het media artikel "Artsen leren omgaan met alternatieve behandelwijzen" van de hand van mw. R. van Vliet, verschenen in de Radbode van 28 maart 2002. Het aspect van de kwakzalverij van de alternatieve behandelwijzen is de teneur van het verhaal en de beoefenaars ervan zijn nauwelijks aan het woord gelaten. Een aantal medewerkers van het St Radboudziekenhuis, zoals onder andere prof.dr.Rob Koene, emeritus hoogleraar nierziekten; dr.Hing Gwan Kho, anesthesioloog; prof.dr. Frank Gribnau, lid van de Raad van Bestuur; drs.Charles Schijf, gynaecoloog oncoloog; dr.Peter de Smet bijzonder hoogleraar kwaliteit van de farmaceutische patientenzorg; drs. Emmy Janssen, directeur Staf Zorg en Marjon Giesberts, verpleegkundige en lid van het pijnteam geeft hun mening over het thema weer. 

Reactie van prof.dr.H.H. Beneken Kolmer, verschenen in de Radbode van 18 april 2002:

In  het artikel "Artsen leren omgaan met alternatieve behandelwijzen"in de vorige Radbode komt de tegenstelling reguliere versus alternatieve geneeskunde ter sprake. Emeritus hoogleraar nierziekten prof.dr.Rob Koene, actief lid van de Vereniging tegen de Kwakzalverij, windt zich hierbij kennelijk hevig op en is van mening dat de alternatieve geneeskunde gelijk te stellen is met kwakzalverij en dat degenen, die zich daarmee bezighouden behoren tot een stelletje dwalende gelovigen, halve garen en regelrechte oplichters, die grote schade aan patienten kunnen toebrengen.

Waartoe een dergelijke, redeloze en emotionele ontlading kan leiden, blijkt uit het volgende:

Volgens het artikel is reguliere geneeskunde gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek, op het wetenschappelijk beginsel van de evidence based geneeskunde. De alternatieve geneeskunde (=kwakzalverij volgens Koene) mits deze basis. Echter: dr.Huub Wollersheim erkent nederig dat meer dan de helft van het officiele (lees: reguliere) geneeskundige handelen niet gebaseerd is op wetenschappelijke evidence. Conclusie: meer dan de helft van de officiele geneeskundige handelen berust op kwakzalverij en aan deze conclusie kan zelfs prof.dr.Rob Koene zich niet onttrekken. Men ziet waartoe slordige definiering en schelden kunne leiden. Hoe pijnlijk schiet Koene in eigen voet!

Het ware beter geweest als men de alternatieve geneeskunde eerlijker en wetenschappelijker tegemoet was getreden.

Eerlijker: door een beoefenaar van de alternatieve geneeskunde op ruimere wijze aan het woord te laten dan nu is gebeurd. Tenslotte gaat het artikel over de alternatieve behandelwijzen.

Wetenschappelijker: door opneming van een vertegenwoordiger van de alternatieve geneeskunde in de verschillende onderzoekscommissies, zoals voorgesteld door de zeergeleerde Hing Gwan Kho. Misschien kunnen de actieve leden van de Vereniging tegen Kwakzalverij daarover nog eens rustig nadenken, voor zich uit te spreken in termen, die in het artikel te lezen zijn.

Reactie van G.Pesman, verschenen in de Radbode van 18 april 2002:

In de Radbode van 28 maart j.l. stond een artikel over de PAOG-cursus waarin artsen leren om te gaan met alternatieve geneeswijzen. Dat er met betrekking tot alternatieve geneeswijzen veel kaf onder het koren is zal duidelijk zijn. Malafide praktikken in de gezondheidszorg moeten natuurlijk krachtig bestreden worden. Prof.Koene gaat in zijn betoog echter wel kort door de bocht om alle reguliere artsen, die ook alternatieve behandelwijzen uitvoeren als oplichters te betitelen. Bovendien gooit hij alle vormen van alternatieve geneeskunde op een mesthoop.

Door deze vooringenomen stelling worden alternatieve geneeswijzen waarvan het effect inmiddels wel wetenschappelijk bewezen is door Koene niet waargenomen. Via internetzoekmachine PubMed zijn bijvoorbeeld meerdere publicaties in gerenomeerde internationela tijdschriften op te zoeken over de werking van acupunctuur bij pijnbestrijding. Deze behandeling wordt dan ook door artsen als aanvullende geneeskunde tot volle tevredenheid van de patienten toegepast. Zoals dr.Kho opmerkt in het artikel is het in Nederland erg moeilijk om subsidie te krijgen voor wetenschappelijk onderzoek naar de effecten van alternatieve geneeswijzen. Ook de industrie zal geen geld beschikbaar stellen, want met acupunctuurnaalden is niet veel te verdienen. Door het openstellen van fondsen voor odnerzoek naar alternatieve geneeswijzen kan aan patienten en artsen objectieve voorlichting worden gegeven over het nut van een alternatieve naast een reguliere behandeling. Wie voelt zich aangesproken...?